1799: Napoleon Bonaparte dokonuje zamachu stanu we Francji

9 listopada 1799 r. Napoleon Bonaparte dokonał zamachu stanu i przejął władzę we Francji.

Napoleon miał z początku jedynie poprzeć zamach wojskiem i swym autorytetem, jakim cieszył się wśród paryżan. Rewolta  miała początkowo odbyć się 7-8 listopada, ale przesunięto ją na 9-10 listopada. 
 
9 listopada 1799 r. żołnierze Bonapartego opanowali kluczowe punkty. Tego dnia Napoleon spotkał się z sześćdziesięcioma oficerami 17 Okręgu Wojskowego oraz adiutantami z Gwardii Narodowej, wtedy „dobitnie przedstawił im rozpaczliwe położenie Republiki i poprosił o to, aby udowodnić swoje przywiązanie do jego osoby, składając przysięgę wierności obu izbom”. 10 listopada 1799 r. obie izby ustawodawcze zebrały się na obradach w Saint-Cloud. Przybył tam również Napoleon, by przemówić do Rady Starszych. Przedstawił tam wniosek o ustanowienie Konsulatu i likwidację Dyrektoriatu. Tak brzmiała jego, bardzo ciepło przyjęta przemowa do Rady Starszych:
 
„Jesteście na wulkanie. Republika nie ma już rządu; dyrektoriat został rozwiązany, frakcje się miotają. Nadszedł czas decyzji. Wezwaliście mnie i moich towarzyszy broni, żebyśmy wsparli waszą mądrość, ale czas jest cenny. Musimy zdecydować. Wiem, że mówimy o Cezarze, o Cromwellu, jakby obecną chwilę można było porównać do wydarzeń z przeszłości. Ale tak nie jest, a ja pragnę jedynie bezpieczeństwa Republiki i chcę wspierać decyzje, jakie zamierzacie podjąć”.
 
Deputowani Rady Starszych uchwalili nową władzę i zaakceptowali polityczne zmiany. Potem próbował przemówić do Rady Pięciuset, ale nie dano mu dojść do głosu, opór deputowanych był silny. Lucien Bonaparte (brat Napoleona) wezwał na salę posiedzeń Rady Pięciuset grenadierów, żołnierze wypchnęli deputowanych z budynku. Słychać wtedy było takie okrzyki jak:
„Precz z tyranem!”, „Cromwell!”, „Wyjąć go spod prawa!”.
 
Następnie Lucjan, przewodniczący posiedzenia, zebrał ok. 50 członków Rady i przegłosował odpowiednie ustawy. W ten sposób rozwiązaniu uległ Dyrektoriat, a ster rządów przejęło trzech konsulów. Pierwszym Konsulem został Napoleon Bonaparte, Drugim Emanuel Sieyès, a Trzecim Roger Ducos. Realna władza spoczęła w rękach Napoleona Bonaparte. Te dwa dni zakończyły rewolucję francuską. Nowa konstytucja miała zostać opracowana przez komisję łącznie 50 deputowanych z obu izb ustawodawczych, ale prawdopodobnie została opracowana już wcześniej przez księdza Emanuela Sieyèsa, który wszedł do dyrektoriatu w maju 1799 roku (od niego wyszedł pomysł przejęcia władzy na drodze zamachu stanu).
 
Napoleon Bonaparte wyeliminował największe nadużycia rewolucji, rozszerzył błędy Francji na całą Europę. Wprowadził szereg reform usprawniających funkcjonowanie państwa. Wprowadził także we Francji po raz pierwszy na świecie obowiązek nieodpłatnej nauki w szkołach publicznych dla ludzi obu płci wszystkich stanów. Przyjęcie zasady nominacji sędziów i zaostrzenie walki z rozbojami, fałszerstwami itp. zaowocowało ograniczeniem korupcji i szybkim wzrostem bezpieczeństwa publicznego. Reforma administracji państwowej, w tym ustanowienie instytucji prefektów w departamentach i merów w gminach, utrzymała się do dziś. 
 
Napoleon Bonaparte – francuski wojskowy, Pierwszy Konsul Republiki Francuskiej 1799–1804 r., cesarz Francuzów w latach 1804–1814 i 1815, prezydent 1802–1805 r., król Włoch 1805–1814 r., Suweren Wyspy Elba od 11 kwietnia 1814 r. do 20 marca 1815 r. Pełny tytuł cesarski Napoleona brzmiał: „Napoleon, z łaski Boga i Konstytucji cesarz Francuzów, król Włoch, protektor Związku Reńskiego, mediator Konfederacji Szwajcarskiej.”

PRZEMYSŁAW DYMARKOWSKI

Miłośnik historii Polski. Interesuje się epoką nowożytną, dziejami II Rzeczypospolitej oraz historią I i II wojny światowej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.